برای عاشق شدن كمی دیر است.

آن زمان كه شكسته، خسته،

                                  در زنجیر روزگار گرفتار بودم،

                                   بی اعتنا با من.

و حالا دیگر دیر است.

 گاهی غم آنقدر داشتم كه ...

                               بگذار بماند...

از بیشمار درد كه به جان خویش داشتم،

                                                 -اگر می ماندی –

 شاید یك غم را برایت می سرودم.

و حال سایه های تیره را بیش از بودنت دوست دارم.

من عاشق شبم.

من عاشق ستارگان بی منزل هستم.

انگار آمدنت دوباره دیر است.

انگار غم در هیبت شادی آمده است.

همراه با مشتی زاری،

                          بگذار تنها بمانم.

این دستهای غمگین آرزوی دستان تو را به گور خواهد برد.

امید آمدنت و بودنت زندگی را با تكرار روزها، چون باران بهاری تازه می كند.

بگذار همان گونه معصوم بمانی

چه شكایتهای غمگینی می كنم!

شاید برای عاشق شدن كمی دیر است،

                                            بگذار تنها بمیرم.

امروز برای عاشق شدن كمی دیر است.

واین شبها زیر لب شعری از شهریار را زمزمه می كنم؛

آمدی جانم بقربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من كه یك امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا

وه كه با این عمرهای كوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سربریز افكنده بودم

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران كه یك دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می كند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمیكردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

وبگذار  امیدم همیشه بماند

دیگر امیدهای خسته ام، تاب بودنت را ندارد.

بگذار تنها بمیرم.

                    من به تنهایی خو گرفته ام.

من به تنهایی انس دارم.

بگذ ار برای نبودنت، اشك بریزم.

دیری ست كه آمدنت را دیر است.

برای بودن كمی دیر است.

میخواهم بمیرم...